دست نوشته ها ...سامان-سمیرا-مهسا

بعد از یک ماه و خورده ای اومدم

samira — Wed, 08 Oct 2008 16:19:39 GMT

سلام

خوبین همگی؟؟؟؟؟ دلم برای تک تکتون تنگ شده بود.دلم هواتونو کرده بودددددددد.دلم هوای نوشتن توی وبم رو کرده بود،دلم هوای دوستای نتیمو کرده بود،دلم هوای همه ی همه تونو کرده بود،دلم تنگیده بودددددددددددددد.هر دفعه میومدم که بنویسم تا نصفه ها می نوشتم ولی اصلا به دلم نمی نشست،به قولی اصلا دست و دلم برای نوشتن نمی رفت.خیلی با خودم درگیر بودم که بنویسم ولی نمی شد.هر کاری می کردم نمی شد.آخه خوب دست خودم که نبوددددددددددد

تو این اولین های نوشته ام،به مهسای گلم خوشامد می گم،عزیزم خیلی خوشحالم کردی که دوباره شروع به نوشتن کردی.نوشته هات خیلی قشنگن،تا می تونی تند تند آپ کن.من که زیاد فرصت نمیکنم بیام ولی بعدنا منم جبران می کنماااااااااااا!!!!!.

بعدش آهان مستر سامان امیدوارم که تو هم دوباره شروع به نوشتن کنی،هر دوتون اول کاری منو دست تنها گذاشتید رفتید،آخه این انصافه،امیدوارم که تو هم تو وبلاگ خودت،وبلاگی که با هدف های خیلی خوب دوتایی درستش کردیم،بنویسی،آخه می دونی این بلاگ بدون نوشته های تو انگار یه چیزی کم داره(مهسای نازم هم خیلی خوشگل می نویسه ولی خوب هر کسی یه شیوه ی نوشتنی داره،مهسا یه طوری ناز می نویسه ،مستر سامان هم یه طوره دیگه خوشگل می نویسه).منتظر هستیم با مهسا تا دوباره بنویسییییییی

حالا به جفتتون می گم=>منو تنها نزاریدددددددددددددد،خواهش می کنم ازتون،من این ترم خیلی خیلی سرم شلوغه،میام نمیگم نمیام ولی دلم می خواد این بلاگ هر هفته آپ شده باشه،نه اینکه یه ماه یه دفعه آپ کنیم.اوکی؟؟؟؟؟؟؟؟؟ پس از جفتتون می خوام که دوباره بنویسیدددددددددددددددد.منتظر نوشته های قشنگ و خوشگل و نازتون هستمممم

خوب حرفام مثل اینکه تمومی نداره.

حالا نوبت خودم می رسهههههههههه.منی که دلم خیلی پره.آره به خدا دلم خیلی پره.دلم پره از آدمای اطرافم.دلم پره از اینایی که ادعا می کنن دوستمن،حالم ازشون بهم می خورههههههههه(زهرا جونم امیدوارم که آدرس بلاگمو گم کرده باشی،چون تو نوشتنم به خاطر تو خیلی محتاط عمل میکردم،ولی زهرا جونم،عزیز دلم تو بهترین دوستم هستی،دوست حساس و بسیار متین من،دوست گل من،دوست خود خوده منننننننن،دوست دارم و اینایی رو که اینجا می نویسم رو برای کس دیگه ای بازگو نکن خواهشا.قربونت برم گلم).خوب داشتم می گفتم از همشون حالم به هم می خورهههههههه.مخصوصا از دوستای دانشگامممم.اصلا نمی دونم برای چی با اینا حرف می زنم،خدایا خودت که می دونی من دلم نمیاد کسی رو از خودم ناراحت کنم،ولی چرا من باید مدام با این مورد امتحان بشم،با موردی که خودم ازش تنفر دارم؟!؟! خدایا کمکم کن،خدایا صبرم رو زیاد کن،تحملمو خیلی زیاد کن،خدایا خیلی زیاد کمکم کن.

داشتم می گفتم،از دوستایی که فقط منو به خاطر منافع خودشون می خوان متنفرممممم،از دوستایی که انتظار دوستی خیلی خوب رو ازمن دارن،ولی خودشون الحمدالله این کارا رو اپسیلونی نمی کنن،از کسایی که اطراف من فقط و فقط به خاطر چیزایی رو که دارم،میان حالم بهم می خورهههه.یادمه اون اوایل که این بلاگ رو درست کردیم با مستر سامان،خیلی دلم پر بود از این دوستام.دست خودمم نبود.بالاخره هر طوری بود خودمو راضی کردم که بابا جون اینا همینطورین،چه بخوای و چه نخوای.خیلی راحت کنار اومده بودم باهاشون ولی الان دوباره داره عود می کنه این احساسم.به خدا دست خودم نیست.طاقتم تمومه تموم شده.آخه خدای من،چی کار کنم که تحملم بره بالا.خیلی وقتا بی خیالشون می شم ولی وقتی می خوام شب بخوابم،وقتی می خوام فکر کنم،وقتی که دارم راه می رم،یهو که ذهنم درگیرشون می شه دیگه در اومدن ازش کار دشواریه.هر کاری می کنم که فکرمو به جای دیگه معطوف کنم بازم نمیشه.آخه یکی نیست بهم بگه چی کار کنم دیگهههههههههه

اصلا دیگه تحمل ندارم.شدم مثل یه کارد تیزی که هر آن ممکنه یکیو زخمی کنه.خیلی وقتا از این کارام اشکم در میاد.خیلی وقتا وقتی تنها می شم،به حرفایی که زدم خیلی فکر می کنم،به اینکه کسی از این حرفای من ناراحت شده یا نه.خیلی وقتا ذهنم درگیره اینه به خاطر همین خیلی سعی می کنم که کسیو با زبونم ناراحت نکنم،به خاطر همین ترجیح می دم زیاد با کسی حرف نزنم در مورد خودم،در مورد دیگران تا یه وقت سوء تفاهمی چیزی پیش نیاد و این باعث می شه همه به من بگن آدم با سیاست،آدم خیلی تودار،آدم .... هزار تا آدم دیگه.ولی ای کاش لااقل یکی از دوستام که مدام باهاش در تماسم اینطوری بود.خدایا شکرت به خاطر این امتحانات.خدایا شکرت می کنم به خاطر همه ی این دوستام.می دونم اینم یکی از امتحاناتته،شاید هر از چند گاهی گله کنم،ولی خدایا ته دلم ازت راضیم به خاطر این امتحانتتتتتت.خدایا شکرت.

امروز دوباره متوجه این شدم که من باید یک شنونده ی رادیو باشم مثل سابق،مثل همیشه که این حس بهم دست میداد،از طرفم یه آن بدم اومد،ولی باز یاد خدا بود که بهم آرامش داد.البته من به عنوان یک شنونده ی رادیو باید انتقاد هم بکنم،باید راهنمایی هم بکنم،باید خیلی کارا رو بکنم،ولی دریغ از این که یکی از دوستام هم بیاد و برای من به عنوان یه راهنما باشه.به خدا خسته شدممممممم.

خدایاااااااااااا ناشکریتو هیچ وقت نمیکنم،خیلی دوست دارممم.من می خوام که بهترین دوست من تو باشی.اصلا دنبال یه دوست دیگه هم نمی گردم.تو برام از هزارتا دوستی که فقط اسم دوستی رو یدک می کشن عزیزتر و مهربون تر و دست و دل باز تری.خدایا من تنها می خوام تو دوست من باشییییی.

خوب این دفعه وقت نشد از دانشگاه و خاطرات دیگم بگم،ولی سعی می کنم خیلی زودتر بیام.خوب فعلا بهتره برم به هزارتا کار انجام ندادم برسم

دوست دارم ای بهترین بهترینان

اَلّهُمَّ صَلّّ عَلی مُحَمَّد و آلِ مُحَّمَد و عَجِّل فَرَجَهُم

بعد از مدتها دوباره اومدم......!

mahsa — Sun, 14 Sep 2008 10:49:10 GMT

خاطره را در لباس های پوسیده ام جا گذاشتم. به دنبالش نمی گردم چون دست نیافتنی است.

اما تکرارش می کنم چون این چیزی است که بارها و بارها می تواند اتفاق بیفتد. تا جایی که

جدا" دیگر نتوانی ادامه دهی. مثل بریده شدن پاهایت می ماند اما به جایش به تو دو بال

می دهند که بتوانی پرواز را تجربه کنی!

من می گویم پرواز را به خاطر بسپار چون روزهای خوش تمام شدنی اند اما رویا نه!

رویا ماندنی است!

شاید هیچ گاه نتوان عشق را تجربه کرد. اما هوس را می توان....دوست داشتن را هم

می توان! دوست داشتن پسندیده تر است! می توانی کسی را سال ها دوست داشته باشی

بدون آنکه حتی انگشتانش را لمس کنی. اما وقتی به هوس می روی دیگر نمی توانی

دوست داشته باشی. تنها به حادثه ی تکرار هوس دچار می شوی.

و اما عشق....! لیلی و مجنون؟! رومئو و ژولیت؟! زهره و منوچهر؟!

عشق چیست؟!

من می گویم ما در این دنیا فقط درباره اش شنیده ایم. فقط به ما وعده داده شده است

وگرنه و در این دنیا وجود ندارد اما تا دلت بخواهد دوست داشتن وجود دارد!

عشق چیست؟؟؟؟

هیچی

samira — Tue, 19 Aug 2008 15:56:25 GMT

سلام

خوبید؟؟ من که خیلی خوبممممممممممممممممممم.بالاخره بعد از 6 سال رفتم مشهدددد.اولش باورم نمیشد،تا قبل اینکه عازم بشم مدام فکر میکردم که جا میمونم.فکر می کردم جور نمیشه برم.خلاصه هزار تا فکر ناجور می کردم ولی بالاخره عازم شدم.عازم جایی که خیلی وقت بود حسرت رفتنشو می کشیدم.جایی که دوباره و هزارباره دلم میخواد برم.خلاصه خیلی خوب بود

از سه هفته قبل هم که داشتیم دانشگاه رو آماده می کردیم تا از دانش آموزای گرانقدر پذیرایی کنیم یعنی جشنواره بود.خلاصه یه هفته که داشتیم آماده میکردیم.دو سه روز هم با اونایی که زودتر رسیده بودن( کشوری بود مثلا) بودیم.دو روز هم مسابقه می دادن.من و فرزانه و سمانه از دخترا بودیم.سه تا هم پسر بودن که آخرا یه پسر دیگه هم اومد.تو هفت تا کلاس مسابقه بود.کلاسی که من توش افتاده بودم برای بچه های راهنمایی بود،گرایششون هم علوم تجربی بود.طرح های خیلی جالب و زیبایی ارائه کرده بودن.من یکی که وقتی می شنیدمشون کلی شاخ درمیوردم.خیلی طرح هاشون جالب و زیبا بود.خیلی هاشونم که استرس داشتن و با لهجه های شهرشون اینقدر زیبا توضیح می دادن که آدمو محو طرحشون می کردن.خلاصه خیلی جالب بود.یکی یه چیزی اختراع کرده بود،اون یکی یه اختراع رو کامل کرده بود،خلاصه خیلی جالب بودن.بالاخره هم بچه های اردبیل اول شدن.طرحشون در مورد تلسکوپ و فضا بود.خیلی خوب هم توضیح می دادن.بچه های کرمان هم دوم شدن.برای اینا هم در مورد زاج سفید بود.بچه های مشهد که دوقلو هم بودن سوم شدن.سمانه هم افتاده بود تو کلاس معارف اسلامی راهنمایی.اینطور که می گفت خیلی مزخرف بودن.فرزانه هم افتاده بود تو کلاس ریاضی فیزیکا.اونم که کلی تعریف می کرد.تو کلاس فرزانه اختراع های جالبی بود.پسرا هم که تو کلاسای مختلفی مثل شیمی و زیست و معارف افتاده بودن.یه پسره هم که آخر اومد تو کلاس رزرو نشسته بود.خلاصه خیلی خسته کننده نبود ولی آدم شدیدا کلافه می شد.آنتراک هایی که می دادن،پسرا صدامون می کردن می رفتیم تو کلاس یکیشون و اونا هم با کامپیوتر ارگ می زدن.ما هم کلی خستگی در می کردیم.وقتی هم مسولای دانشگاهمون از جلوی در کلاس رد می شدن آهنگ ای ایران و خمینی ای امام رو می زد.کلی خندیدیم.خیلی جالب بود.اینقدر بستنی گرفته بودن مسولای گرانقدرمون که میومدن به آدم التماس می کردن بیاد بستنی بخورید.به زور به آدم سه چهار تا بستنی می دادن.واقعا جالب بود!!!!! .فرداش هم که چهارشنبه باشه روز آخر مسابقه بود.خیلی هاشون با داورا صحبت می کردن که برندشون کنن!!!!! .داورای کلاسی که من بودم اینقدر سختگیری می کردن بچه ها رو که بیچاره ها موقع سوال و پرسش اشکشون در میومد.اصلا فکر نمی کردن که بچه های بیچاره تازه راهنمایی هستن،نباید اینقدر سخت بگیرن.اینقدر سخت گرفتن که یه پسره که از اصفهان اومده بود و با دوستش ارئه می داد غش کرد.بعد اینکه طرف غش کرده از دوستش می پرسیدن اعصابش ضعیفه؟؟ ناراحتی داره؟؟؟ دیگه نمی گفتن که باباجون شما اینقدر سخت گرفتید بچه تحمل نکرده دست خودش هم نبوده که،حالا بیاید یه انگی هم بهش بچسبونید.خلاصه ماجراهایی داشتیم با این داواری عزیز.چهارشنبه هم بعداز ظهر با بچه ها رفتیم زنجان و سلطانیه.زنجان رفتنمون مزخرف بود.چون زودی برگشتیم.ولی سلطانیه خوب بود.من از وقتی که یادم میاد سلطانیه داربست داره که داره.فکر کنم دیواراش خراب شه بعد داربست ها رو بردارن.سلطان محمود اگه می دونست اینطوری می کنن هیچ وقت این بنای به این خوشگلی رو درست نمی کرد.خلاصه خیلی خفن خوش گذشت.تو اتوبوس هم که نشسته بودیم،با بچه های کرمان که خیلی هم خوب بودن دوست شدیم.مربیشون می گفت خدا شما رو دوست داره که همچین آب و هوایی بهتون داده.همچین منظره های زیبایی رو بهتون داده.شانس اونا هم هوا یه کمی گرم بود البته فقط یه کمی.اونا هم می گفتن عجب هوای خنکی!!!!! .تو راه ازمون می پرسیدن که ابهر کجا داره که برن ببینن و از کجا خرید کنن.ما هم تا اونجا که می تونستیم راهنمایی کردیم.یهو دختره برگشت گفت ابهر تیشرت مخصوص داره؟!؟! منم با چشای گرد شده نگاه کردم گفتم نه!!!! گفت یعنی لباس پسرونه ی مخصوص نداره؟!؟! منم گفتم نه والا.فروشنده ها لباساشونو از تهران اکثرا میارن.چی بشه (که اصلا نمی شه) میرن از تبریز و زنجان میارن پس در نتیجه لباس مخصوص نداره که.می گفت نه لباسای شما خیلی خوشگله.حتما مخصوصه!!! دیگه داشتم شاخ در میوردم.گفتم نه عزیزم.اینا همون لباسای عادیه.خلاصه دختره فکر کرده بود اومده مدکده.یعنی اینقدر کرمان لباساش با ما فرق داره؟!؟!؟فرداش هم اختتامیه بود.خیلی جالب بود.بعدش هم تموم.

شنبه هم ساعت 7:30 راه افتادیم به سمت ایستگاه قطار.زهرا دوست گلم هم با ما اومد.تو ایستگاه هم کلی دوستای عزیزمو دیدم.خیلی خوشحال شدم از اینکه با بچه های جالب می خوام همسفر بشم.خدا رو واقعا شکر کردم.قطار هم خیلی تاخیر داشت.ساعت 9 بود که اومد.هوا هم به قدری سرد بود که آدم نمی تونست واسته بیرون.درختا انگار داشتن از ریشه در میومدن.خلاصه هوای عجیبی بود.موقع سوار شدن به قطار حال همه دپرس بود.وقتی سوار شدیم همه ی کوپه ها پر شده بود.ما هم کوپه ای که 6 نفره باشه و خالی هم باشه پیدا نمی کردیم.سر پا واستاده بودیم.نیم ساعت همینطوری واستاده بودیم تا بالاخره رفتیم یه واگن دیگه ولی مسولاش بهمون گفتن مسافرا اومدن باید پاشید ما هم گفتیم باشه.نزدیک 3 ساعت تو اون کوپه بودیم.شاممونو خوردیم بعدش یهو دیدیم مثل قوم مغول بهمون حمله کردن که شما اومدید قاچاقی سوار شدید!!!! مدام هم ازمون می پرسیدن بلیطاتون کو؟؟؟؟ ما هم که بلیط هامون دستمون نبود خلاصه یک ماجرایی درست شده بود که بیا و ببین.بعد پا شدیم رفتیم دوباره واگن خودمون.تا پخش شیم.شده بودیم سوژه ی آدما تا ما رو می دیدن می خندیدن.به زور بدبختی جابجا شدیم.من و زهرا افتادیم پیش آخوندمون که خیر سرش سرپرستمون بود.یکی دیگه از دوستام با مامانش هم اومده بود که تو کوپه ی ما بودن.واقعا جای بدی بود.تا صبح آخونده چشممونو در آورد.پاهاشو دراز کرده بود نمیزاشت بریم بیرون.آدم خیلی گیری بود.با زهرا نیم ساعت هم نخوابیدیم.صبح داشتیم می مردیم از خواب ولی با این حال نخوابیدیم.ساعت 1 ظهر بود که به مشهد رسیدیم.رفتیم تو مجتمعی که برای دانشگاه بود.خیلی جای جالب و قشنگی بود.تمیز و خوشگل.سر اتاق فرزانه اینا زودی رفتن جا گرفتن.ما هم رفتیم باهاشون هم اتاق شدیم.خیلی خوش گذشت.موقع خرید و زیارت من و سمیه و مامانش و زهرا می رفتیم.فرزانه و اعظم و فاطمه هم باهم می گشتن.خلاصه عجیب با هم عیاق شده بودیم.کلی خوش گذزوندیم.چقدر مامانش ما رو خندوند.بالاخره تموم شد.یا امام رضا من ازت خداحافظی نکردم منتظر دعوت دوبارت هستم.خیلی خوش گذشت.اومدنی هم ما پنج نفر تو یه کوپه بودیم.آخونده گیر داده بود می گفت که بیاید همون چیدمان قبلی بشینیم!!!.منم گفتم نهههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههههه!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!.تو کوپه چقدر مسخره بازی در آوردیم که بازم زیاد نخوابیدیم.فرداش که چهارشنبه باشه ساعت 11 تو ایستگاه خرمدره بودیم.همین که پیاده شدم یهو فریبا رو دیدم.از دیدنش واقعا خوشحال شدم.دلم براش یه ذره شده بود.باهاشون اومدم خونه وسایلامو گذاشتم بعدش رفتیم خونه ی عمه اکرم.چون شیرینی خورانی مهدی بود.همین که رسیدم دیدم گاو کشتن!!! همه می گفتن بابا چقدر تحویلت گرفتن.زیر پات گاو کشتن!!! خلاصه خیلی باهال رسیدم.بعدشم که بزن و بکوب بود.فرداشم حنا بندون.دیروز هم عروسی بود.خیلی خوب بود.ولی من خیلی خسته شده بودم.مدام خوابم میومد ولی در کل خوش گذروندم.امروز هم پاتختی بود ولی نرفتم.اومدم خونه تا مثلا استراحت کنم.فردا هم که باید پروژمو تحویل بدم.می ترسم.یا امام رضا خودت کمکم کننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننن

دوست دارم ای بهترین بهترینان

اَلّهُمَّ صَلّّ عَلی مُحَمَّد و آلِ مُحَّمَد و عَجِّل فَرَجَهُم

بی خیال

samira — Sat, 19 Jul 2008 16:15:41 GMT

سلام

خوبید همگی؟من که خیلی خوبم.شدیدا خوبممممممممممم.از تعطیلاتم به نحو احسنت دارم استفاده می کنم.اصلا هم دلخور نیستم

از هفته ی پیش کلاسامون شروع شده.دانشگاهمون عوض شده،یعنی برای تابستون باید بریم جای دیگه در کل خیلی خوبه.فکرشو نمی کردم اینقدر درس خوندن توی تابستون لذت بخش باشه مخصوصا وقتی آدم بدونه چه چیزایی یاد می گیره.وای خدااااااااا جونم یه استادی گیرمون اومده که همه ازش بد تعریف میکردن جوری که فکر می کردم بیاد سر کلاس آدمو همون جلسه ی اولی میندازه ،فکر میکردم اصلا نمی شه باهاش حرف زد.ولی اصلا اینطوری نیست.این استاد گرام مدیر گروهمونه.واقعا ماهههههههههههههههههه.خیلی خیلی قشنگ درس میده و قشنگ حرف میزنه.خیلی چیزا سر این کلاساش یاد گرفتم که فکر کنم سر کلاس کمتر استادی این حس بهم دست داده باشه.خیلی ماهه.واقعا میدوستمش.واقعا عالیه به تمام معناست.سر کلاس کارآفرینی اینقدر با جذبه حرف میزنه و آدم رو با واقعیات روبرو می کنه که آدم واقعا به معنای واقعی عمقی فکر می کنه( واقعا رو حال کردید؟!؟) خیلی استاد ماهیهههههه.سر کلاس اصول سرپرستی جوری در مورد مدیر و زیر گروه حرف میزنه که آدم رو به فکر وامیداره.من کاری به امتحاناش ندارم ولی درس دادنش فوق العاده است.می گن سختگیره ولی من عاشق کسایی هستم که سختگیر باشن.سر کلاس اصول در مورد مدیریت و سرپرستی زندگی هم کلی حرف می زنه.واقعا باید احسنت گفت به این استاد گرامممممممممممم.

می گفت به جای اینکه بشینید در مورد این و اون غیبت کنید فکر کنید.به همه چی.ایده بدید درمورد همه چی.خلاصه من که دارم رو خودم کار می کنم که اینطوری بشم.واقعا معنا نداره که آدم بشینه در مورد زندگی اینو اون حرف بزنه.(خدایا کمکم کن).

دیگه دیگههههههههههه!!! هیچی دیگه سمیرا خانوم کم حرف شده.باورم نمیشه اینطوری شده باشمااا.

به هر حال دیگه حرفی ندارم بزنم.برام دعا کنید.خیلی خفن به دعا احتیاج دارم.

همتون رو دوست دارم بابت اینکه نظر نمیدم شرمنده.من وبلاگ همتونو سعی میکنم بخونم که اکثرا هم میخونم ولی دیگه به نظر دادن نمیرسه.این دلیل بیوفایی نیست.خوب دیگه تا بعدنا

دوست دارم ای بهترین بهترینان

اَلّهُمَّ صَلّّ عَلی مُحَمَّد و آلِ مُحَّمَد و عَجِّل فَرَجَهُم

خاطرات شمال محاله یادم بره ولی اگه یادم رفت هم رفته دیگه!!!!!!!

samira — Tue, 08 Jul 2008 07:43:52 GMT

سلام

امروز سه شنبه است.قراره امروز برم خونه ی فریبا اینا.خیلی دلم براش تنگ شده.خیلی وقت می شه که ندیدمش.دلم خیلی هواشو میخواد.دلم می خواد هرچه زودتر ببینمش.

خوب از چند روز پیش بگم.وای تو این چند روزه اینقدر خوش گذشته که هر چی بگم کم گفتم.

پنج شنبه رفته بودیم عروسی تو شمال.خیلی خوب بود.عروس خانوم دوست دوران بچگیم بود.یادش بخیر چه قدر باهم بازی می کردیم.ایشاالله که خوشبخت بشن.من عروسی های شمال خیلی رفته بودم ولی به دلیل اینکه اون موقع حواسم جای دیگه بود به خاطر همین زیاد از عروسی هاشون چیزی یادم نمیومد.ولی این دفعه فرق می کرد.خیلی خیلی باهال بود.پنج شنبه شب اونجا رسیدیم.بعدش رفتیم سمت دست هورا جیغغغغغغغغغغغغغغغغغغغ.خدا وکیلی شمالیا عجیب با هم همکاری داشتن.موقع شام دادن و پذیرایی کردن خفن به همدیگه کمک می کردن( من نمیگم اینجاییا اینطوری نیستن ولی از 100% 70% تو مراسم همینطوری الکی کمک می کنن.اصلا با همدیگه همکاری نمی کنن.بیشتر آدمو حرص می دن.ولی اونا اصلا اینطوری نبودن.باید بهشون بابت این همکاریشون یه آفرین بگیم.خلاصه تو عرض یه دقیقه میدیدی که از همه پذیرایی شد.نگاه هم نمی کنن که عروس یا داماد فامیل نزدیکشونه یا نه.خلاصه من یکی که مرده ی همکاریشون شدم).هوا هم واقعا عالی بود.عروسم که ماه بود ماه تر شده بود.یادش بخیر اون موقع ها.تو عروسی تمام دوستامو دیدم.وای همه عوض شده بودن.اکثریت ازدواج کرده بودن.یعنی از بین اون همه آدم فقط یکیشون میخواست درس بخونه(یعنی کنکور داده بود ببینه در میاد یا نه).خلاصه خیلی خوشحال شدم وقتی دیدمشون.فرداشم که بعد اینکه صبحونه رو خوردیم رفتیم باغ پشت حیاطشون.وای آدم حظ می کرد از بس این درختاشون خوشگل بودن.پرتقالا اینقدر جیگر در اومده بودن که آدمو وسوسه می کردن که بکنیمشون ولی ما که بچه ی خوبی بودیم!!!

آبجی اینا هم با ما اومده بودن.تو اونجا ثنا اینقدر جنگولک بازی در میورد که دل همه رو برده بود.خودشیرین بازی حسابی در میورد جوری که تا بیایم تو دوربین و گوشی همه دو تا عکسش بود!!!.

ساعت 11 بود که برای دوماد لباس بردیم.محلشون اسمش کشتله بود.خیلی مسیرش باهال بود.زیادم فاصله نداشت ولی تا بریم و برگردیم اونجایی که عروسی بود کلی بارون باریده بود ولی تو اون کشتله زیاد نباریده بود.خلاصه هوای عجیبی بود.تو خونه ی دوماد هم که دیگه کلی مراسم این شمالی ها رو دیدیمو کیف کردیم.(خداییش هر کی دو سه روز بره شمال بیاد شدیدا اشتها باز می کنه.هم غذاهاشون خوشمزه است هم اینکه آدم 24 ساعته در حال پذیراییه.).یه استکان میوردن برای آدم تا این استکان جلوی آدم بود مدام توش چای میریختن.خلاصه آدم باید به زور استکانشو یه جا جاسازی میکرد تا دیگه چای نریزن.از اونجا که اومدیم رفتیم خونه ی عروس برای صرف ناهار.بعد ناهار هم که عروس از آرایشگاه اومد.خیلی باهال بود.ساعت 7 بود که اومدن دنبال عروس.بعد ما آماده شدیم بریم بیرون یه چرخی بزنیم بیایم. همینکه رفتیم زنگیدن بهمون که کجایید بیایید شام میخوایم بخوریم!!!! .تا ما برگردیم شد ساعت 9. شام هم خوردیم دیگه داشتیم می ترکیدیم( یه رسم جالبشون این بود که طرف عروس باید یه شام درست حسابی می پخت و برای عروس می برد بهش هم می گفتن شام مادر زن.بعد یکی از فامیلای عروس اونو می برد.).خلاصه خیلی جالب بود.فرداش هم که شنبه باشه ما قرار بود بیایم خونه.ولی رسم جالبشون شامل روز پاتختی هم می شد.طرف دوماد برای صرف صبحونه می رفت خونه ی عروس.بعد عروس براشون چای می ریخت و اونا هم هدیه هاشونو می دادن بهش.بعد موقع برگشتشون نفری یه دونه بهشون دستمال می ده.بعد صبحونه هم که راه افتادیم اومدیم خونه.تو راه کلی خوش گذروندیم.روبروی پارک سنگان رفتیم دریا.ثنا از آب می ترسید.شدیدا می چسبید به آدم تا تو آب نندازیمش.آبجی هم گذاشته بود تو آبکش تا با اون بزاره تو آب.ولی بازم بیچاره زهره ترک می شد.

بعد کلی گشتن و خوش گذرونی شب رسیدیم خونه.فرداش هم در حال استراحت بودیم.

دیروز هم که رفته بودم ثبت نام.بعد دو هفته رفتم دانشگاه.وای خداااااا نمره هامونو زده بودن.ولی با این حال سه تاشون مونده بود.مبانی الکترونیک شده بودم 19.5 تو کارگاه هم داده بود بهم 18!!!!!!!!!!!( من که اشتباهی نداشتم موندم چرا به من داده بود 18.ولی به نظرم اون خنده هایی که با سمانه و مهدیه و ساناز سر کلاس کرده بودیم کار خودشونو کردن).بی خیال.خدایا بازم شکرت.تو اندیشه هم که مطمئن بودم 20 میشم نمرمو داده بود(خدایا شکرت.تو امتحان اندیشه بود که کاملا به این مصراع اعتقاد پیدا کردم" نا برده رنج گنج میسر نمی شود" .من همیشه چون با درسایی مثل اندیشه که همش حفظیات داره مشکل داشتم به خاطر همین نمی خوندمشون به این بهونه که من یاد نمی گیرم.نه اینکه نخونما!!! به یه دور اکتفا می کردم.ولی این دفعه واقعا تصمیممو گرفته بودم که تو این درس زیاد بشم.اینطوری هم شد.من این دفعه چهار روز وقتمو سر اندیشه گذاشتم.ولی خدایا شکرتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتت.اگه کمک تو نبود من اصلا نمی تونستم.خدایا ممنون

خلاصه دیروز کلی اینور و اونور دوییدیم.آخر سر هم که می خواست کارش تموم شده مسئول امور مالیمون رفته بود دردررررررررررررررررررررررررررر.خیلی حرصم در اومد.یعنی چی خوب؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

خلاصه آخر سر برگه رو به سمانه دادم تا امروز ببره یونیورسیتی.

خدایاااااااااااااااااااااااااا به خاطر همه چیز شکرتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتت

دوستت دارم ای بهترین بهترینان

اَلّهُمَّ صَلّّ عَلی مُحَمَّد و آلِ مُحَّمَد و عَجِّل فَرَجَهُم

بازم سمیرا خانوم تشریف آورد

samira — Sun, 29 Jun 2008 08:53:49 GMT

سلام

وای خداااااااااااا جون.دوباره تونستم بنویسم.دلم خیلی برای وبلاگمون برای دوستای بلاگیمو ... تنگ شده بود.

وای خداااااااااااااااااااا جون.وقتی نظرات وبلاگ رو داشتم میخوندم متوجه شدم داداش محمدممممممممممممممممم(وبلاگ سیمرغ) مریض شده.اینقدر نگران شدممممممممممممممممممممممم واقعا دلم می خواد از حالش خبر دار بشم.خدایا خواهش می کنم ازت شفاش بده.من که یه دونه داداش محمد بیشتر ندارم.خدای خوبمممممممممممم ازت خواهش می کنم.

ای کاش زودتر می خوندمشون.اون دفعه هم که اومدم مطلب نوشتم در حد ۱ دقیقه بیشتر نشد اومدنو رفتنم.ای کاش زودتر از اینا خونده بودم.خدایا خواهش می کنم شفاش بده.من دلم می خواد که بازم مثل همیشه مطلبای قشنگشو بخونم.می خوام نظرشو در مورد همه چیزی که در کنارش اتفاق می یوفته بدونم.من دلم براش تنگ شدههههههههههههههههههههههههههههههههههههههه.داداشی من کجاییییییییییییییییی؟امیدوارم که حالت زودی خوب شه.امیدوارم تو اهواز تو شهر خودت خیلی زودتر از اینا خوب شیییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییی

ای خدااااااااااااا.دلم پره حسابی.با هیچ کس هم تو این مدت درست حسابی درد و دل نکردم.یعنی آدمی نیستم که تا یکی رو دیدم بشینم پای دردو دل و از این حرفاااااااا.

تو این یه ماهی که نبودم خیلی اتفاقا افتاده برام.امتحانام شروع شد و همین پنج شنبه ی هفته ی پیش بود که تموم شد.امتحانامو در کل خوب دادم البته به غیر از سه تای آخری که اونطوری که می خواستم ندادم.من تو این سه تا درس واقعا مشکلی نداشتم ولی نمی دونم سر امتحان چی شد بهم که اونطوری دادمشون.تا حالا اون درسایی که نمره هاشون اومده رو ۲۰ گرفتم فقط ریاضی کاربردی نمی دونم استاد چرا بهم ۱۹.۵ داده.نمی دونم شاید صلاح دیده.از همه ی بچه ها شنیدم که این استاد به هیچ کس بیست نمی ده.ترم اول هم باهاش داشتم دقیقا همین نمره رو بهم داده بود.اشکالی نداره برام مهم نیست.دلم می خواد تو این سه تا درس آخری گند نزده باشم.من تو این سه تا درس باید ۲۰ می شدم ولی نشد که بشه.می دونم کم کاری از خودم بوده وگرنه همچین اتفاقی نمی افتاد.

وای راستی می خوام برم مشهد.امام رضا بعد ۶سال نطلبیدن آخر سر منو خواست.وای خدا جون دل تو دلم نیست که برم.لحظه شماری می کنم تا ببینم کی خبرمون می کنن.یا امام رضا مرسی .امام رضا دلم می خواد بیام اونجا یه دل سیر باهات حرف بزنم در مورد همه چی.دلم می خواد بیام اونجا و تو ایوون طلات بشینمو زار زار گریه کنم.التماست کنم تا شفاعت منو کنی.یا امام رضا ازت خواهش می کنم تمام مریضا رو شفا بدی.مخصوصا داداش محمدمو و دوستمو که اونم حالش زیاد خوب نیست و خلاصه همه و همه رو شفا بدی(به قول یکی از دوستام که رفته بود مشهد می گفت از امام رضا می خوام بهت یه عقل سالم بده.می دونم اولش خنده داره یا حالت مسخره است ولی تو عمقش خیلی چیزا برای گفتن داره.امیدوارم این دعای دوستم اجابت بشه.چون الان شدیدا به عقل سالم احتیاج دارم)

راستی تو این مدت که نبودم یاد گرفتم که از حرف زدنم کم کنم.یعنی فکر کن یه ماه با کسی حرف نزنی جایی ننویسی فقط خودت باشی و خدای خودت.آدم از حرف زدن می یوفته.

تو این مدت خدای خوبم مثل همیشه بهترین دوستم بوده.بهترین بهترینممممممممممممممممممممممممممم.

تو این یه ماه آدرس بلاگ رو به یکی از بهترین دوستام دادم.یکی که خیلی دوسش دارم خیلی زیاد.یکی که دلم می خواد همیشه و همه جا موفق باشه و به آرزوهای کوچیکو بزرگش برسه(زهرای گلم بهت خوش آمد می گم.می دونم از این اراجیف من خنده ات می گیره ولی باید یادت باشه که آدرس این بلاگ رو فقط به تو دادم پس لطف کن به کسی نده.البته مطمئن هستم ولی باز دلم می خواد که مطمئن تر شم.به هر حال خوشامدمونو نثارت می کنم.خوش آمدی ای دوستتتتتتتتتتتتتتتتتتت که هر چه داریم از اوست)

دیگه چی میخواستم بگم.امممم.آهان اگه خدا بخواد می خوام برای کارشناسی بخونم.می خوام از الان خودمو آماده کنم.می خوام بدون هیچ مشکلی برای کارشناسی بخونم.خدایا خواهشا کمکم کن.

وای تمام حرفام پریدددددددددددددددددددددددددددددددددددددددد.یعنی یادم نمیاد دیگه

و دیگر هیچچچچچچچچچچچچچچچچچچچچچچچچچچچچچچچچچچچچچچچچ

خدای خوبم دوست دارم.خیلی زیاد.تو این مدت خیلی هوامو داشتی.ازت واقعا ممنون.خدای خوبم فکر نکنی من فقط اینجا می نویسم تا همه بفهمن که من چقدر تو رو دوست دارم نه.جون خودم اینطوری نیست.من اینجا می نویسم تا همیشه و همه جا یاد تو باشم.من خیلی وقتا اینجا نمی نویسم ولی خدای خوبم آیا از یاد من می ری؟نه اینطوری نیست.من اینجا فقط به خاطر راضی کردن دلم می نویسم تا وقتایی که شیطون داره به من غلبه می کنه بیامو با یادت آرامش بگیرم مثل همیشه.چون من بیشتر وقتم پای کامپیوتر می گذره به خاطر همین وقتایی که خیلی سرگرم کارام می شم می خوام بیامو این نوشته ها رو بخونمو شیطونو از خودم دور کنم.

خدای خوبم خدای مهربونم دوست دارمممممممممممممممممممممممممممممم

اَلّهُمَّ صَلّّ عَلی مُحَمَّد و آلِ مُحَّمَد و عَجِّل فَرَجَهُم

فعلا

تولد خانوم حضرت زینب مبارکککککککککککککککککککککک

samira — Sun, 11 May 2008 12:22:38 GMT

سلام

فقط اومدم تولد خانوم زینب رو تبریک بگم.همیننننن

دیروز کلی مطلب نوشتم ولی همه اشون پرید

دوباره می یام.

خانومم،حضرت زینبم،تو رو به جدت قسم می دم،همه ی مریضا رو شفا بده

یکی از بهترین دوستانم الان تو بستر بیماریه.خواهش می کنم شفاش بده.دکترا گفتن که دست چپش دیگه خوب نمی شه،ولی حضرت زینبم،اونا که شفای شما رو نادیده گرفتن،ما که نمی گیریم.خواهش می کنم کمکش کنننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننن.خواهش می کنم شفاش بده.

دلم نمی خواد ناراحتیشو ببینم.خواهش می کنم ازت.امروز روز حاجت خواستن از شماست.خواهش می کنم،منه گناه کرده رو از در خونت مرون.خواهش می کنمممممممممممم دوستمو شفا بده.من چشم امیدم فقط به شماستتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتت.یا حضرت زینب خواهش می کنم که شافع دوست من بشییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییی.ددلم نمی خواد زجر کشیدنش رو ببینم.کمکش کنننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننن

خدایا دوست دارم.بابت همه چیز ممنون.خدای خوبم خواهش می کنم دوستمو خوب کن.می دونم تو آدما تو خیلی مواقع امتحان می کنی.ولی خدای خوبم،این امتحانت خیلی سنگینه.خواهشا کمکش کننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننن

اَلّهُمَّ صَلّّ عَلی مُحَمَّد و آلِ مُحَّمَد و عَجِّل فَرَجَهُم

(این یه نذریه که برای سلامتی امام زمان کردم.از این به بعد تو همه ی نوشته هام می بینید)

یه پسته خیلی متفاوت.......عکس عسلی خاله است.

samira — Fri, 25 Apr 2008 12:03:59 GMT

حرف دل منه.دلم خیلی تنگهههههههههههههههه.دعا کنید برامممممم

samira — Thu, 17 Apr 2008 20:23:32 GMT

عزیزم من در آن شب ها فقط یاد تو می کردم

نبودی تو ومن تنها فقط یاد تومی کردم

تو دور از دسترس بودی ومن هم دور از هرکس

نکردم یاد کس زیرا فقط یاد تومی کردم

وشبها که خیالت مثل دریا شرجی ام می کرد

من دم کرده وبی پروا فقط یاد تو می کردم

تو آبی تر زدریایی ومن موجی تر ازدریا

من موجی درآن غوغا فقط یاد تومی کردم

پرازتب بودم وچیزی نمی گفتم که این یعنی

میان خواهش وحاشا فقط یاد تومی کردم

توای خوب من ازمن این همه دلخورچرا هستی

که من دور از تو درآنجا فقط یاد تو می کردم

نبودی معترض هستی اگربودی چه می کردی

که می دیدی من تنها فقط یاد تومی کردم

(این مطلبو از یه وبلاگ گرفتم.اسمش یادم نیست.ولی امیدوارم راضی باشه)

تعطیلات عید

samira — Fri, 11 Apr 2008 08:41:36 GMT

سلام

خوبیدددددددددددددددددددددددددددددد؟

خدایا چه وقته که ننوشتم.از تعطیلات عید اصلا چیزی ننوشتم.از سیزده بدر بر خلاف پارسال هیچی ننوشتم.

کلی خاطراتم رو دستم باد کردناااااااا.فکر کنم باید برم تو جشنواره ی بین المللی باد کردن بادبادکا بادش کنم.به هر حال از همه ی دوستای عزیزممممممم معذرت می خوام که نتونستم بیام عید رو بهشون تبریک بگم.خیلی دلم می خواست بیام به تک تکتون سر بزنم.ولی خداییش وقت نت اومدن رو اصلا نداشتم.اون پستی رو که برای آقا سامان اومدم نوشتم یه بارکی شد.اگه نوشته هامو بخونید می بینید که جمله هام چطوریه.(آقا سامان واقعا باید ببخشی با این جمله بندی هام.ولی لازم دیدم که حتما اون پست رو برات بنویسم.هر چند بد ولی باید می نوشتم).

خوب از سیزده بدر اگه بخوام بگم که خیلی تاریخ مصرف گذشته می شه.ولی اینو بگم که روز خوبی نبود اصلا.شاید از لحاظ ظاهر خوش و خرم بودم و طبق معمول گل کاری های جانانه ای می کردم یا کلی حرف های مذخرف دوباره تحویل جماعت می دادم و اونا رو برای یه لحظه هم شده می خندوندم(نه اینکه بخوام مسخره بازی در بیارم یا بخوام دلقک بازی در بیارما.این حرفا نبود.یه خندوندن خیلی بی مزه به نظر من).ولی خدا وکیلی اصلا روحم اونجا نبود.یعنی این جسمم بود که هر کاری می خواست انجام می داد.تمام فکر و ذهنم پیش فریبا بود.آخه از چند هفته پیش با هم قرار گذاشته بودیم که با هم بریم بیرون برای سیزده بدر.حتی اگه بارون و برف بباره.ولی روز سیزده بدر نشد که نشد.خیلی اوضاع فرق کرد.یعنی اصلا اونطور که می خواستم پیش نرفت که نرفت.هم من سیزده بدر زهرم شد هم فریبا.خیلی روز بدی بود.با عمه اعظم و عمه اکرم رفته بودیم یه کوه که بهش می گن شتر کوه.(اگه بشه عکسشو می زارم) خلاصه خیلی بد شد.دلم نمی خواد بهش فکر کنم.فریبا یه اس ام اسی برام فرستاد که خیلی هضمش برام سنگین بود.هر طوری می کردم نمی شد که فراموش کنم.خلاصه فریبا حسابی از دستم ناراحت شده بود.فردای سیزده بدر که چهاردهم باشه و تولد سمانه بود(دوباره عزیزم تولدت رو تبریک می گم گلم.امیدوارم که ۱۹ سالگی برات خیلی خوب باشه.می دونم که آدرس این سایت رو نمی خوام بهت بدم و می دونم که اصلا نمی تونی اینارو بخونی ولی باز اینجا بهت تبریک می گم تا بدونی من بر خلاف تو همیشه به یادتم).

چهارشنبه به سمانه زنگیدم و گفتم بریم بیرون با هم تا هم من کادوشو بهش بدم هم من برم یه گل برای فریبا بخرم و برم خونشون.خلاصه با سمانه رفتیم بیرون.کادوشو دادم بهش.کلی ناراحت شد از اینکه تو تولدش نیستم.ولی گلم کاملا شرایط منو درک کرد و فهمید که رفتن به خونه ی فریبا اینا خیلی واجب تره تا تولد اون.خلاصه رفتیم و یه شاخه گل رز برای فریبا گرفتیم و سمانه هم کلی میوه و اینا گرفت برای تولدش.بعدش تا سر سه راه با من اومد و خودش بعدش رفت خونشون.رفتم خونه ی فریبااینا.خدا وکیلی می ترسیدم خونشون راهم نده.به مامان گفته بودم که زنگ بزنه که من میرم خونشون و ناهار خونشون تلپم.خلاصه رفتم دیدم اوضاع خیلی خرابه.خداییش خوبه راهم دادن.ولی از اونی که فکر می کردم خیلی بهتر بود.فکر می کردم اصلا فریبا نخواد منو ببینه ولی اینطوریا هم نبود.خلاصه گل و دادم و با هم یکم حرف زدیم.در مورد سیزده بدر اصلا جرات نمی کردم حرف بزنم.مریم خاله برای ناهار صدامون کرد.ناهار رو که خوردیم فریبا صدام کرد تو اتاقش.خدا وکیلی فاتحمو خوندم.می دونستم تو اون اتاق چه چیزایی در انتظارمه(خداییش اتاق پر از تمساح رو اون لحظه ترجیح می دادم.).تو اتاق یه پنج دقیقه به سکوت و حرفای چرت گذشت ولی بعد اون حرفای اصلیمون گل کرد.خداییش اصلا دلم نمی خواد کسی از دستم ناراحت باشه.مخصوصا اینکه هیچ کاری هم نکرده باشم.به خاطر همین خیلی خودمو آماده کرده بودم.خیلی حرفا بین من و فریبا رد و بدل شد.کلی فریبا گریه کرد.من ولی از اونجایی که دلم نمی خواد پیش افراد(چه نزدیک و چه دور.چه صمیمی و چه غیر صمیمی.از هر نوعی بگی.این به خاطر غرورمه.خیلی وقتا خوبه و خیلی وقتا نه.ولی در کل به من این اجازه رو می ده که از روی احساس تصمیم نگیرم.) گریه کنم.ولی اون روز دیگه وقتی فریبا رفت بیرون دو دقیقه ای خودمو خالی کردم.ولی فکر کنم فریبا فهمید.به هر حال فریبا خیلی دلش از دستم پر بود.نمی خواستم اینطوریا بشه ولی شد دیگه( عزیز دلم واقعا معذرت می خوام.).تا شبش فریبا از دستم هنوز کمی ناراحت بود.فرداش با هم خیلی خوب بودیم.شب دومی که اونجا بودم سنگامونو با هم باز کردیم.گفتم که دیگه نمی خوام این خاطره ی خیلی بد رو یادمون بمونه.گفتم که نمی خوام دیگه حتی حرفشو بهم بزنیم.خلاصه اینطوریا شد(الان اینجا نوشتم تا بعدنا که اومدم بخونم یادم بمونه که اطرافیانم رو نباید از خودم ناراحت کنم حتی بدون اینکه تقصیر خودم باشه.باید سعی کنم باهاشون متعادل باشم.خدایا کمکم کن.این خاطره ی خیلی بد رو نوشتم تا یادم بیفته که خدای عزیزم دوباره تو بدترین حالت ممکن منو کمک کرد.خدایا ازت ممنون)

از شنبه هم کلاسا شروع شد.وای خدا.بعد عید تصمیم گرفتم تا دوباره خودمو از خواب زمستونی که بهش دچار شدم بیدار کنم.تصمیم گرفتم که خیلی بهتر از ترم های پیش بشم.دلم نمی خواد که بخاطر نمره درس بخونم.می خوام متوجه بشم.خدایا کمکم کنننننننننننننننننن

شنبه کلاس ذخیره داشتیم.کلاس خوبی بود.بعد ذخیره هم ساختمان داده داشتیم.خیلی خوب بود.از ساختمان داده بیشتر خوشم می یاد تا ذخیره.کلی از بچه ها رو دیدم.فرزانه سحر ساناز اعظم و ... همشون عوض شده بودن.به هر حال خیلی خوشحال شدم از اینکه دوستام رو دیدم.

یک شنبه هم آمار و مبانی مهندسی داشتم.سر کلاس آمار استاد کلی می خندوند.استاد ترکی بلد نیست.حرف از ترکی حرف زدن شد.دو سه تا از بچه ها که بومی نبودن دو سه تا حرفی رو که یاد گرفته بودن رو گفتن.بماند که چقدر مذخرف صحبت می کردن و چقدر اشتباه داشتن.بعد استاد گفت من تازه دیروز فهمیدم به گربه ترکی چی می گن!!!!!!!!.بچه ها گفتن چی می گن؟!؟!؟ گفت پیشک.آقا همه زدن زیره خنده.گفت مگه غلطه؟!؟؟ بعد یکی از پسرا پاشد گفت استاد می گن پوشک.انگار که تو کلاس بمب منفجر شده باشه.همه خندیدن.بعد یکی دیگه گفت نه می گن کت.استاده مونده بود که این چیزی که یاد گرفته ممکنه اشتباه باشه.بعد از من پرسید که چی می گن؟!؟ منم گفتم پیشیک نه پیشک.خلاصه کلی خندیدیم.بعد اومد بشماره به ترکی تمام غلط غولوط می شمرد.پسرا هم که کلی دستش انداخته بودن.استاد بحث ترکی حرف زدن رو به عروسی وصل کرد.یه پسره گفت که عید عروسیم بود.همه شاخ در آورده بودن.اصلا به قیافه ی پسره نمی یومد که متاهل باشه.خلاصه استاد یه ذره زد تو ذوقش.گفت که بدبخت شدی و از این حرفا( من موندم این به جای کمک و راهنماییه.بهتر از اینه که بمونه صدسال بعد عروسی کنه.حالا به من اصلا ربطی نداره.منم اصلا دلم نمی خواد که به این زودیا کسی عروسی کنه ولی شاید پسره به بلوغ کامل عقلی رسیده که تصمیم گرفته عهده دار زندگی یه نفره دیگه هم باشه.خدا خوشبختشون کنه)

دوشنبه هم دوباره کارگاه مبانی الکترونیک تشکیل نشد.

سه شنبه هم زبان و ریاضی پشت سر هم بود.کلاسای خوبی بود

چهارشنبه هم استاد فقط رو اعصابم راه رفت.من موندم چرا اینقدر از کلاسای اندیشه و آیین و دینی و این حرفا بدم می یاد.شاید از بس حرفای تکراری شنیدم از اونه.شایدم نه.نمی دونم ولی هر چی که هست حالمو بد می کنه مخصوصا این استاده که ماشاالله چونه ای داره برای خودش که حرف نداره

حوصله ی آدم رو سر می بره.خیلی می صحبتن ایشون.

بعد کلاس زهرا اومد دانشگاه ما تا با هم یکم ذخیره کار کنیم.هر کاری کردیم الا درس خوندن.اومدنی هم در مورد چادر حرف افتاد.(زهرا چادری بود ولی می گفت که براش تو دانشگاه سخته و این حرفا از بعد عید چادر رو گذاشته کنار.من و زهرا دوتایی با هم چادری شده بودیم).از من و سمانه پرسید که مانتو خوبه یا نه؟می گفت مگه با مانتو حجاب کامل نمی شه و از این حرفا.سمانه می گفت مانتو بهتره(سمانه هم چادریه).می گفت چادر سخته و این حرفا.ولی به نظر من چادر با همه ی سختی هاش یه چیز دیگه است.شاید به خاطر اینه که با چادر امنیت و اقتدار بیشتری پیدا می کنم یا شایدم به خاطر اینه که با میل خودم و تحقیقات خودم چادری شدم.و خیلی شاید های دیگه.زهرا مدام از من سوال می کرد ولی من می دونستم اگه من بگم چادر اینطوریه یا اونطوریه هیچ وقت راضی نمی شه.به خاطر همین تصمیم گرفتم که به خود زهرا واگذار کنم.امروز صبح از طرف زهرا اس ام اس اومد برام که نوشته بود دوباره چادری شده.وای خداااااااااااااااا خیلی خوشحال شدم.دست خودم نبود.خیلی شدیدا خوشحال شدم از اینکه دوباره به اهمیت چادر پی برده.عزیز دلم موفق باشی.دو سه دقیقه بعدش زنگ زد و گفت که دیروز تصمیم گرفته چادری بشه.

خوب این هم از خاطرات ای چند مدت من.اینا رو دیشب نوشتم ولی از اونجایی که آبجی محترم بنده تو اتاق من خوابیده بود به همین خاطر نتونستم دیشب اینا رو بزارم تو وب.به هر حال فکر نکنم زیاد فرقی کرده باشه

خداییش هر کاری می کنم بازم زیاد می شه هاااااااااا

خدای خوبم مرسی به خاطر همه چیز.خداجونم دلم می خواد که کمکم کنی مثل همیشه.دلم میخواد تنهام نزاری مثل همیشه.دوست دارم بهترین بهترینان

فعلا